Aile İçi İletişim: Tutarlı Olma

Tutarlı olmak, çocuğun belirli bir davranışı kazanması için en önemli yaklaşımlardan biridir. Çocuk, kendisine konulan sınırların ve kuralların tutarlı şekilde uygulanmasıyla beklenen sorumlulukları edinir.

Tutarlılık öncelikle çekirdek ailede başlar. Anne ve babanın bir ekip olarak aynı kuralları aynı şekilde uygulaması çok önemlidir. Annenin koyduğu kuralı babanın bozması ya da babanın müdahalesine annenin karşı çıkması, iyi niyetle yapılmış olsa bile çocuğun anne ve babayı aynı ekip olarak görmesini zorlaştırır. Böyle durumlarda çocuk, ebeveynlerin farklı yaklaşımlarını kendi isteğini gerçekleştirmek için kullanabilir.

Örneğin baba bir davranışa müdahale ederken anne aynı anda karşı çıkmak yerine durumu birlikte değerlendirebilir. "Nasıl yardımcı olabilirim?", "Aile kuralımız neydi?", "Bu durumu nasıl çözüyoruz?" gibi yaklaşımlar, çocuğun kafasını karıştırmadan süreci yönetmeye yardımcı olur.

Anne ve babanın her konuda aynı düşünmesi gerekmez. Ancak fikir ayrılıkları çocuğun yanında değil, kendi aralarında konuşulmalıdır. Bir davranıştan rahatsız olunduğunda, daha sonra birlikte değerlendirip ortak bir yöntem belirlemek çok daha sağlıklı olacaktır.

Örneğin yemek konusunda biri daha katı, diğeri daha esnek olabilir. Bu durumda çocuğun yanında birbirini düzeltmek yerine ortak aile kuralını uygulamak önemlidir. Çocuğa, sağlıklı beslenmenin neden gerekli olduğu açıklanabilir ve kurallar sevgi dolu bir dille sürdürülebilir.

Çocuk yeni bir davranışı önce anne ve babasını gözlemleyerek öğrenir. Bu nedenle ebeveynler doğru davranışı tanımlamalı, sınırları belirlemeli, uygulamalı ve kendileri de bu davranışa model olmalıdır.

Kurallar sevgi diliyle, sakin ve tutarlı şekilde uygulandığında çocuk zamanla bu davranışları benimser ve günlük yaşamının doğal bir parçası haline getirir.

Tutarlı olmak; anne ve babanın koyduğu kurallara önce kendilerinin uyması, çocuklarından bekledikleri davranışlara örnek olması ve bu yaklaşımı kararlılıkla sürdürmesidir.