Akran zorbalığına uğrayan çocuklarda gözlemleyebileceğimiz bazı belirgin tutum ve davranış değişiklikleri olabilir. Kaygı düzeyinde artış, özgüvende azalma, öfke nöbetleri, okula gitmek istememe, kaygıya bağlı iştahsızlık ya da iletişim biçiminde sertleşme bunlardan bazılarıdır.

Akran zorbalığına maruz kalan çocuklar ve gençler yaşadıklarını her zaman gelip aileleriyle paylaşmayabilirler. Bu nedenle davranışlarındaki değişiklikleri fark etmek ve dikkatle gözlemlemek ebeveynlerin önemli sorumluluklarından biridir.

Çocuk okuldan geldiğinde çok öfkeli davranıyorsa, yemeden içmeden kesilmişse, sık sık karın ağrısından şikâyet ediyorsa, ödev yapmak istemiyorsa ya da okula gitmek istemiyorsa dikkatli olunmalıdır. Ayrıca sosyal medya, doğum günü organizasyonları veya spor aktiviteleri gibi daha önce ilgi duyduğu sosyal ortamlardan uzaklaşmaya başlaması da önemli bir işaret olabilir. Duygusal dalgalanmaların artması da göz ardı edilmemesi gereken bir durumdur.

Bu tür belirtiler görüldüğünde alarm zilleri çalmalıdır. Anne ve babaların bu değişimleri fark etmesi ve süreci okul, aile ve çocuk iş birliği içerisinde ele alması büyük önem taşır. Sorun ne kadar erken fark edilir ve müdahale edilirse, çözüm üretmek ve çocuğu desteklemek o kadar kolay olacaktır.