Tuvalet eğitimi, çocuğun mesane ve bağırsak kontrolünü sağlayarak bağımsızlaşma yolunda attığı kritik ve duygusal açıdan hassas bir gelişimsel eşiktir. Eğitime başlama zamanının geldiğini anlamak için çocuğun gündüz 2 saat boyunca kuru kalabilmesi, gece uykusundan kuru uyanması, tuvaletini yaparken beden diliyle sinyal vermesi veya ıslak bezden rahatsız olduğunu belli etmesi gibi ipuçları takip edilmelidir. Hazır oluş sinyalleri alındığında, anne veya babanın cinsiyete uygun model olması ve oyuncak bebekler üzerinden sifon çekme, temizlenme ile el yıkama adımlarının tiyatral oyunlarla canlandırılması süreci kolaylaştırır.
Uygulamaya geçildiğinde öncelikle gündüz bezi çıkarılarak alıştırma külotuna geçilmeli ve çocuğun klozetten korkmaması için her yere taşınabilen pratik bir tuvalet adaptörü kullanılmalıdır. Bu noktadaki en önemli kural kesinlikle geriye dönüş yapmamaktır; gece veya seyahat bahanesiyle tekrar bez bağlamak çocuğun eski alışkanlığa dönmesine ve direnç göstermesine yol açar. Ayrıca çocuğa sürekli "Tuvaletin var mı?" diye sorarak baskı kurmak yerine, oyun öncesi veya yemekten yarım saat sonra gibi doğal akış zamanlarında 1,5 saatlik aralıklarla yönlendirme yapılmalıdır.
Eğitim sürecinde oyuna dalma gibi nedenlerle yaşanabilecek kaçamaklara karşı sert tepki göstermek veya eleştirmek yerine, çocuğa güven veren ve yapıcı bir dil kullanılmalıdır. Bununla birlikte çocuğun kaka rutini yakından izlenmeli ve 3 günü aşan dışkılamama durumlarında kabızlık ihtimaline karşı önlem alınmalıdır; çünkü kabızlık tuvalet eğitimini sekteye uğratabilir. Acıkmak veya uyumak kadar doğal bir ihtiyaç olan tuvalet alışkanlığı; ebeveynlerin sabırlı, bilinçli ve çocuğun duygusal yapısına saygılı tutumuyla sağlıklı bir şekilde oturacaktır.


